Επιτέλους ώρα για αλήθειες με αφορμή τη Goldman Sachs

Το dead line του 2014 με το ολοκληρωτικό άδειασμα των ασφαλιστικών ταμείων οδήγησε τη σημερινή κυβέρνηση να αποκαλύψει τη πλήρη αλήθεια για τη κατάσταση της οικονομίας, παίζοντας έτσι το τελευταίο χαρτί ενός σάπιου πολιτικού συστήματος. Είναι μια κίνηση επιβίωσης μήπως και ενδιαφερθεί κάποιος από το εξωτερικό και μας βοηθήσει, κάτι που είναι βέβαιο ότι θα συμβεί αλλά με δυσβάσταχτο κόστος. Όμως κάτι παράξενο συνέβη αυτή τη περίοδο, η κατάσταση της Ελλάδος απέκτησε παγκόσμιο ενδιαφέρον και η Ελλάδα έχει βρεθεί μέσα σε ένα παιχνίδι που τη ξεπερνάει κατά πολύ. Χτες έγινε από τις New York Times μια συγκλονιστική αποκάλυψη για την εμπλοκή της Goldman Sachs στην επιχείρηση κουκουλώματος του πραγματικού χρέους της Ελλάδας και τη μεταφορά του στο μέλλον. Με απλά λόγια, μία από της μεγαλύτερες τράπεζες της Αμερικής έλεγε ψέματα στους επενδύτες ώστε η Ελλάδα να μπορεί να δανείζεται φθηνά από τις αγορές, όχι φυσικά με το αζημίωτο αφού η τράπεζα έπαιρνε προμήθεια μέχρι και 300 εκατομμύρια δολάρια ανά περίπτωση. Έτσι ήταν όλοι ευχαριστημένοι, η τράπεζα έβγαζε τη μίζα της και υπονόμευε συγχρόνως το ευρώ, οι δε πολιτικοί μας ήταν ανενόχλητοι να συνεχίσουν τη πολιτική του κομματικού και πελατειακού κράτους. Πλέον το θέμα πέρα από εθνικές διαστάσεις αποκτάει και παγκόσμιες, κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ισπανία γι'αυτό υπάρχει κινητοποίηση των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών. Όμως ας ασχοληθούμε με τα του οίκου μας. Ο ελληνικός λαός γνωρίζοντας 1ο παγκόσμιο, βαλκανικούς, 2ο παγκόσμιο, εμφύλιο και δικτατορία στη σειρά, όταν ήρθε η ώρα της μεταπολίτευσης ήταν στερημένος και όποιος του έδινε μια ζωή χαρισάμενη θα τον θεοποιούσε χωρίς να σκέφτεται τις μελλοντικές συνέπειες, δηλαδή αυτές που βιώνουμε τώρα. Αυτή η στέρηση ανέδειξε σε μεγάλες μορφές ανικάνους πολιτικούς, που τους ενδιέφερε όχι το καλό της χώρας αλλά πως θα επανεκλεγούν και πως θα είναι συνέχεια αρεστοί. Αυτό είναι το λάθος του Έλληνα, εδώ έσφαλε τραγικά, αλλά δεν είναι εύκολο να πεις σε κάποιον που πεινάει να απαρνηθεί ένα γεύμα που απλόχερα του δίνεται, αυτή είναι ανθρώπινη φύση. Έτσι γιγαντώθηκε το χρέος της Ελλάδας. Από κάποια στιγμή και μετά, τα δημοσιοοικονομικά ξέφυγαν τόσο πολύ που η μόνη λύση για τους άχρηστους πολιτικούς μας που τους ενδιέφερε μόνο πως θα κρατηθούν στην εξουσία, ήταν να κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, αυτό το κατάφερναν με τη βοήθεια της Goldman Sachs (προς το παρών αυτή ξέρουμε μόνο). Αλλά σε ένα σύστημα σάπιο πάντα ο ένας κρατάει τον άλλον, έτσι οι εκδότες και οι μεγαλοεπιχειρηματίες ενώ ήξεραν, σιωπούσαν και παρήχαν κάλυψη στους πολιτικούς, παίρνοντας ένα σκασμό δημόσια έργα και δημόσιες επιχορηγήσεις. Αυτές είναι οι λογικές που μας έφεραν στη πτώχευση και θα συνεχιζόντουσαν αν δεν υπήρχε το 2014, όμως φοβούμενοι τις μελλοντικές κοινωνικές αναταραχές, είπαν την αλήθεια και πηδάνε ένας ένας από το καράβι για να σωθούν, η ομερτά έσπασε. Ο ελληνικός λαός βρίσκεται στη μέση της διεθνούς και εθνικής διαφθοράς αν θα αντέξει κανείς δε ξέρει, πάντως έρχονται δύσκολες μέρες...

Σκόρπιες σκέψεις περί ευτυχίας....

Είναι Σάββατο βράδυ, το ρολόι μου δείχνει ότι είναι τέσσερις και μισή καθώς ξεκινάω να γράφω αυτό το κείμενο, έξω έχει ένα απίστευτο φεγγάρι, έχω ανοίξει κουρτίνες να μπαίνει το φως του μέσα και με συντροφιά ένα καλό πότο και υπέροχες νότες από τη jazz, θα γράψω ένα κείμενο πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα, με συναίσθημα και λιγότερη λογική, νιώθω μια βαθιά ανάγκη να είναι έτσι. Δεν θα μιλήσω για κάτι συγκεκριμένο, είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω, δεν είχα ποτέ περισσότερη θεματολογία μέσα στο μυαλό μου εμπνευσμένη από αυτά που συμβαίνουν αυτή την περίοδο. Την αφορμή να ξεκινήσω να γράφω μου την έδωσε μία φράση μιας γυναίκας που βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου, "προτιμώ να λέω μέχρι τη μοιραία στιγμή ότι ζω και όχι ότι πεθαίνω". Πόση δύναμη και πόσο θάρρος χρειάζεται για να πεις κάτι τέτοιο;;; Φοβερή δύναμη ψυχής, δεν νομίζετε;;; Είναι ένα θάρρος που θα χρειαστεί να δείξουμε όλοι μας αυτή τη σκοτεινή περίοδο. Μάθαμε να μην ζούμε φίλοι μου πραγματικά και αυτό είναι πρόβλημα μεγάλο. Φοβόμαστε περισσότερο από ποτέ να εξερευνήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, κάτι που σημαίνει ότι είναι αδύνατο να βρούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και όταν δεν ξέρεις τι επιθυμείς, τότε είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς από τα θέλω των άλλων. Όταν λέμε άλλους μπορούμε να εννοούμε το κράτος, ένα συνάδελφο από τη δουλειά, ένα φίλο που προσπαθώντας να μας βοηθήσει μας α προσανατολίζει, έναν σύντροφο που δεν αγαπάμε αλλά μένουνε μαζί του από συνήθεια, λύπηση και από ανασφάλεια για τον ίδιο μας τον εαυτό. Ψάξτε να βρείτε τι σας ευχαριστεί στην πραγματικότητα, με τι είστε ικανοί και ασχοληθείτε. Μη θεοποιήσετε το αντικείμενο με το οποίο απασχολήστε, θα σας καταπιεί. Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι η επιστήμη θα με οδηγήσει στην αλήθεια που κρύβει η ζωή, όμως ασχολούμενος κατάλαβα ότι επιστήμονας είναι μια απόλυτα εξειδικευμένη και δύσκολη δουλειά, δεν ξέρω αν το πιάσατε, ΔΟΥΛΕΙΑ, αυτό συμβαίνει σε όλους τους κλάδους, σε οτιδήποτε και αν σπουδάζετε ή σπουδάσατε. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέουμε τη αληθινή γνώση, τη πρωταρχική η οποία είναι αποτέλεσμα διεργασιών του εγκέφαλου από βιώματα των παιδικών μας χρόνων, με τη γνώση που μας παρέχει κάποιος οδηγός σπουδών ενός πανεπιστημίου. Είναι λάθος να πιστεύετε ότι έχετε καταλάβει το κόσμο διαβάζοντας και περνώντας 40 μαθήματα, άρα μην μένετε και μην αναλώνεστε μόνο σε αυτά. Μεγαλώσαμε σε ένα σύστημα το οποίο μας έβαλε να αποφασίσουμε στα δεκαεφτά μας για το υπόλοιπο της ζωής μας, αλήθεια τώρα πόσο πιθανό είναι να πάρετε μια σωστή απόφαση σε αυτή την ηλικία, νομίζω ότι είναι απίθανο, άπλα επιλέγεις κάτι τόσο σημαντικό με εντελώς λάθος κριτήρια, ο καθένας ξέρει τα δικά του φαντάζομαι. Να θυμάστε όμως, ποτέ δεν είναι αργά για ένα νέο ξεκίνημα σε αυτή τη ζωή, άλλωστε τα όνειρά σου έχεις μια ζωή να τα πραγματοποιήσεις η οποία φεύγει νεράκι, οπότε... ¨Είναι σημαντικό να προσπαθήσετε να είστε ανοιχτόμυαλοι, χωρίς χαζά ΤΑΒΟΟ, να βρίσκετε την ομορφιά των πραγμάτων και να μην είστε προσκολλημένοι σε φτηνά πράγματα, έχετε το internet ψάξτε για καλές μουσικές, ταινίες, βιβλία, κλείστε εισιτήρια και ταξιδέψτε, για να αντιληφθείτε ότι τα σύνορα των χώρων στην πραγματικότητα είναι μόνο μέσα στο μυαλό μας. Αγαπήστε και διεκδικήστε το άτομο που αγαπάτε, ακόμα και αν πιστεύετε ότι θα πλακωνόσαστε όλη την ώρα και ότι δεν έχετε κάτι κοινό, άλλα φίλοι μου από τη στιγμή που το σκεφτόσαστε αυτό το άτομο, αυτό είναι, τη πατήσατε, προχωράτε και απλώς μιλάτε, χωρίς να ζυγίζετε τα υπέρ και τα κατά γιατί η ζωή και οι σχέσεις δεν είναι θεωρία, και κάτι που μπορεί να φαίνεται ότι δεν θα λειτουργήσει, να κάνει την έκπληξη και να σας ξαφνιάσει ευχάριστα. Η χώρα μας βουλιάζει όμως εμείς δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι δεν είμαστε αριθμοί και να παλέψουμε για μια ανθρώπινη ζωή, μην φοβάστε και μην σας αποθαρρύνουν όλες αυτές οι αηδίες που ακούγονται καθημερινά, εσείς απλώς κάνετε αυτό που αγαπάτε με το καλύτερο τρόπο, και να θυμάστε κανείς δε χάνεται...

Ζητείται ελπίς

Ήταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο γάιδαρος. Μια στιγμή απόλυτης παραφροσύνης ήταν αρκετή για να βγάλει στην επιφάνεια τις παθογένειες ενός ολόκληρου έθνους. Μια χώρα διαλυμένη ξεγυμνώθηκε σε ένα βραδύ. Η οργή άρχισε να τρέφει τους ανθρώπους, μια οργή που την προκάλεσαν η ανίκανη κυβέρνηση, η απαράδεκτη αστυνομία, τα εγκληματικά στοιχεία που έβαζαν φωτιές και που έκαναν πλιάτσικο. Οι κοινωνία είναι ένα καζάνι που σιγοβράζει γιατί δεν μπορεί άλλο να ανέχεται. Σε μια χώρα οπού η κλοπή, το ψέμα, η δίψα για εξουσία και πλουτισμό κυριαρχούν και περνούν μέσα από νόμιμες διαδικασίες, τότε δεν μπορείς να περιμένεις μια ομαλή λειτουργία της μέσα στο χρόνο, θα έρθει στιγμή που το χάος και η αναρχία θα αρχίζουν να κυριαρχούν. "Αν μου έκαιγαν το αμάξι μου, θα σκότωνα" μου είπε κάποιος με πάθος καθώς βλέπαμε τα επεισόδια μαζί στην τηλεόραση. Ήταν πρώτη φορά που τον έβλεπα να μιλάει με τόσο πάθος, με τόση αποφασιστικότητα που με έκανε να χαρώ που άφησε για μια στιγμή την απάθεια. Αυτό που τον ενεργοποίησε ήταν ότι έβλεπε στην κατεστραμμένη περιουσία ενός τρίτου, την μελλοντική καταστροφή της περιουσία του. Λογική αντίδραση, η μήπως όχι; Λένε ότι αν πεις σε κάποιον ότι αν συνεχίζεις να καπνίζεις, είναι πολύ πιθανό να πεθάνεις σε τριάντα χρόνια, δεν θα το κόψει, θα πει δε βαριέσαι, ποιος ζει ποιος πεθαίνει έως τότε. Ενώ, αν την στιγμή που έβαζε το τσιγάρο στο στόμα του άρχισε να βήχει τότε θα το έκοβε αμέσως. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με το συνομιλητή μου που είναι και αρκετά νέος. Φοβήθηκε για το αμάξι, για το τώρα, για τέσσερις ρόδες. Αλλά δεν τον είδα να θυμώνει για το ότι δεν θα πάρει σύνταξη, η παιδεία που πήρε ήταν χαμηλού επιπέδου, για τους κλέφτες και διεφθαρμένους πολιτικούς, για τους τρομοκράτες δημοσιογράφους. Σαν και αυτόν είναι πολλοί που οργίστηκαν με τις καταστροφές, αλλά κάτι δεν σκέφτηκαν, δεν σκέφτηκαν το όλο κλίμα και πήγαν με τη μία στο προφανές. Πως μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον ότι πήγε να κλέψει ένα μαγαζί, να βάλει μια φωτιά σε μια τράπεζα όταν την ίδια στιγμή, στο Βατοπέδι έγινε τζίρος 1 δις ευρώ και μετά βγαίνει και σου λέει το λαμόγιο ότι πήγαινα στο Άγιο Όρος μόνο για να προσκυνήσω, παίζοντας με την νοημοσύνη σου. Όταν άλλο ένα 1 δις και βάλε χάθηκε για το C4I, διότι πότε δεν λειτούργησε σωστά, με βαλίτσες να φεύγουν από τη Siemens και να καταλήγουν στα κόμματα. Όταν μονό ο ΟΣΕ έχει ζημία 12 δις ευρώ από κακοδιαχείριση, όταν πληρώσαμε για τους ολυμπιακούς αγώνες 4 φορές την αξία τους, όταν τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια, όταν..... Σκεφτείτε ότι, οι ζημιές που έγιναν με τις αναταραχές αγγίζουν τα 100 εκατομμύρια ευρώ, βάλτε την ζυγαριά μόνοι σας και αποφασίστε που είναι ποιο χρήσιμο να στρέψετε την οργή σας και ποιον να καταδικάσετε πρώτα. Ακόμα, μου αρέσει που τα δεκαπεντάχρονα άρχισαν να διεκδικούν, αν και δεν ξέρουν στην πραγματικότητα το τι κάνουν, θα το μάθουν κάποια στιγμή στο μέλλον όταν θα έρθουν οι πιο κρίσιμες στιγμές. Καλύτερα να καίνε τράπεζες, πάρα να καίνε το μυαλό τους μπροστά σε μια τηλεόραση, ένα υπολογιστή και μέσα σε ένα άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα. Βρισκόμαστε στην αρχή μια νέας περιόδου, τι θα προκύψει άγνωστο, το μόνο σίγουρο είναι ότι η κατάσταση δεν μπορεί να παραμείνει ίδια, χρειαζόμαστε αλλαγή πλεύσης και λίγη ελπίδα για το μέλλον. Υ.Γ.: "Τα χαιρετίσματά μου στους παρακρατικούς"

Where do we go now?

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στο πιο δύσκολο σημείο της σύγχρονης ιστορίας τους και γι' αυτό έχουν δρομολογήσει μια σειρά ενεργειών, με κύριο στόχο την αποσταθεροποίηση του παγκόσμιου σκηνικού προς όφελος τους. Δύο είναι τα κύρια αίτια της παρακμής της υπερδύναμης, το πρώτο αίτιο είναι αναμενόμενη φθορά του καπιταλιστικού οικοδομήματος και το δεύτερο αίτιο είναι οι πόλεμοι στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Ας δούμε αυτά τα δύο αίτια εν τάχη. Πρώτο αίτιο: Στις Η.Π.Α. πρόσφατα ξέσπασε μια κρίση που ανέδειξε ένα τεράστιο πρόβλημα και μας έδειξε σε πόσο τεντωμένο σκηνή βαδίζει η οικονομία της χώρας. Η κρίση είχε να κάνει με τα στεγαστικά δάνεια υψηλού ρίσκου. Δάνεια υψηλού ρίσκου έχουμε όταν οι τράπεζες χορηγούν χρήματα σε άτομα που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα τα ξεπληρώσουν. Μέτα από αυτή την κρίση εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν στο δρόμο. Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε και τους 50 εκατομμύρια ανασφάλιστους που υπάρχουν στην χώρα. Έτσι γίνεται κατανοητό ότι το πρόβλημα είναι τεράστιο, δημιουργώντας μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Συγχρόνως δεν πρέπει να ξεχνάμε και το μεγάλο απόθεμα σε δολάρια που έχουν οι Κινέζοι. Αν τυχόν αποφασίσουν οι Κινέζοι να ρίξουν στην αγορά τα δολάρια που διαθέτουν, το αμερικάνικο νόμισμα θα χάσει πολύ σημαντικό μέρος της αξίας του, κάτι που μπορεί να οδηγήσει και σε κατάρρευση της οικονομίας της υπερδύναμης. Δεύτερο αίτιο: Οι πόλεμοι στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν έγιναν για δύο εντελώς διαφορετικούς λόγους αλλά άμεσα αλληλένδετους. Όλα ξεκίνησαν στις 9/11/2001, τότε γράφτηκε η πρώτη σελίδα ενός νέου κεφαλαίου για την παγκόσμια ιστορία. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και στο Πεντάγωνο δημιούργησαν ένα κλίμα πανικού στην αμερικανική κοινωνία που άμεσα επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο. Από εκείνη την στιγμή και μετά ο κόσμος ήταν έτοιμος να ακολουθήσει πίστα τις Αρχές για την αντιμετώπιση του αόρατου εχθρού. Βέβαια, όπως έγινε γνωστό, εκ των υστέρων, όλα αυτά ήταν κατασκευασμένα για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, ένα από αυτά ήταν και η εκλογική νομιμοποίηση του George Bush, μετά από τις εκλογές του 2000 που ήταν σκέτη παρωδία. Με τον πανικό να κυριαρχεί, οι "σύμμαχοι" με προεξάρχοντες τις Η.Π.Α. επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν, άρχισαν να βομβαρδίζουν βουνά και να ψάχνουν σε σπηλιές, μόνο και μόνο για να αδειάσουν το οπλοστάσιο τους και για να απασχολήσουν την κοινή γνώμη με κάτι, ώστε να προχωρήσουν ανενόχλητοι στο δεύτερο μέρος του σχεδίου, που ήταν το Ιράκ. Το Ιράκ ήταν κομβικό σημείο για τα σχέδια τους, διότι δημιουργώντας βάσεις στο Ιράκ, θα μπορούσαν να ελέγχουν τον Περσικό Κόλπο, να είναι κοντά στο Ιράν και σιγά σιγά από αυτή τους τη θέση να αρχίσουν να αποσταθεροποιούν την περιοχή της Ασίας, ώστε να μην μπορέσει να αναπτυχθεί. Δυστυχώς για τους Αμερικάνους, τα πράγματα στο Ιράκ δεν πήγαν όπως τα υπολόγιζαν. Έτσι, έχασαν τον έλεγχο στην περιοχή της Ασίας και οι χώρες που υπάρχουν εκεί κατάφεραν να αναπτύξουν ισχυρούς οικονομικούς δεσμούς. Σημαντικό πλήγμα για τους Αμερικάνους ήταν και η συνεχής αυξανόμενη επιρροή των Ρώσων σε αυτές τις χώρες, μέσω του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Επιπροσθέτως, όπως είναι γνωστό, το καλύτερο μέσο για να ανεβάσεις την τιμή του πετρελαίου είναι ο πόλεμος, οι Αμερικάνοι φυσικά και το ήξεραν αυτό, άλλα από ότι φαίνεται πήραν τα ρίσκα τους, δεν τους βγήκαν και έτσι βοήθησαν στην ανάπτυξη της οικονομίας της Ρωσίας, αφού η Αρκούδα κατάφερε να τριπλασιάσει το Α.Ε.Π. της τα τελευταία χρόνια, από τα 300 δις ευρώ στα κοντά 1 τρεις ευρώ. Κάπως, έτσι φθάσαμε στο σήμερα. Σήμερα, βιώνουμε ένα νέο ψυχρό πόλεμο πάνω σε θέματα ενέργειας και εξοπλισμών. Όλοι είναι εναντίον όλων και σε όλες τις σχέσεις επικρατεί έντονα το στοιχείο της δοσοληψίας. Ας δούμε τι έγινε στο Βουκουρέστι στη σύνοδο του Ν.Α.Τ.Ο. πριν λίγο καιρό. Δύο ήταν τα θέματα που κυριάρχησαν, πρώτο και κύριο η αντιπυραυλική ασπίδα σε Πολωνία και Τσεχία και σε μικρότερο βαθμό αυτό των Σκοπίων. Οι Η.Π.Α. με την κίνησή τους αυτή ήθελαν να δείξουν στην Ρωσία ότι είναι εδώ, μη έχοντας πρόθεση να παραδώσουν αμαχητί την Ευρώπη στα χέρια του Πούτιν και της παρέας του, βυθίζοντας τις διπλωματικές τους σχέσεις σε μια περίοδο κρίσης. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το θέμα της Μακεδονίας. Στα Σκόπια αυτή τη στιγμή είναι έτοιμη η μεγαλύτερη βάση του Ν.Α.Τ.Ο. στα Βαλκάνια, έτσι το μόνο που απομένει είναι η ένταξη των Σκοπίων στη συμμαχία. Γιατί έγινε στα Σκόπια η βάση; Η απάντηση είναι απλή, αν σκεφτεί κανείς ότι μια σειρά αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου περνούν από τα Βαλκάνια προερχόμενοι από την Ρωσία, συν ότι τα Σκόπια αποτελούν για τους Αμερικάνους ένα απόλυτα ελεγχόμενο κράτος. Στο Βουκουρέστι τίποτα δεν πήγε καλά για τις Η.Π.Α., αφού οι Ευρωπαίοι σήκωσαν ανάστημα, πιεζόμενοι από την ενεργειακή τους εξάρτηση από την Ρωσία. Έτσι φάνηκε καθαρά ότι οι ισορροπίες έχουν αλλάξει για τα καλά. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά τις κλιματικές αλλαγές, την κρίση των τροφίμων, την άνοδο του πετρελαίου, το μέλλον φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφτεί.

Εγώ μιλώ με προσευχές... (ένα άρθρο γεμάτο μικροψυχία και ασέβεια)

Τι ξαφνικό χτύπημα ήταν αυτό; Το πιο διαβαστερό παιδί στη περίοδο της Χούντας προσβλήθηκε από καρκίνο; Όχι, δεν ανησυχώ, ο Θεός είναι μεγάλος, όλο και κάτι θα κάνει, αρκεί να προσευχηθούμε. Πάντως, ο καλός Θεούλης, στην αρχή, άκουσε τις προσευχές μας και ως εκ θαύματος μάζεψε τους καλύτερους γιατρούς της χώρας, για να δουν τι θα κάνουν με το στυλοβάτη της πατρίδας μας. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισαν να τον χειρουργήσουν, ώστε να του αφαιρέσουν τον όγκο από το έντερο. "Έχοντας το Θεό στο πλευρό μου, δεν φοβάμαι τίποτα" έλεγε, ποτέ μου δεν κατάλαβα, πως κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα και από που πήγαζε όλη αυτή η αισιοδοξία. Τέλος πάντων, τα πράγματα στην εγχείρηση πήγαν καλά, χάρη στα ελληνικά ξεφτέρια, τους Έλληνες γιατρούς και φυσικά το Παντοδύναμο, που άφησε για λίγο τον αιώνιο ύπνο Του, για να κάνει κάτι πολύ καλό για τη εκκλησιά μας και για την ορθόδοξη Ελλάδα μας. Μέτα, αποφάσισαν να τον στείλουν με αρκετή δυσκολία στην Αμερική, γιατί ως γνωστόν τα οικονομικά της εκκλησίας είναι σε άθλια κατάσταση, για μεταμόσχευση ύπατος. Όταν έφτασε στο Αμέρικα, τον έβαλαν σε θέση προτεραιότητας για το μόσχευμα, γιατί η ζωή του έχει μεγαλύτερη αξία από ένα καθημερινό άνθρωπο. Έτσι, έπρεπε να περιμένουμε πάλι και, φυσικά, να προσευχόμαστε στο Θεό. Οι μέρες άρχισαν να κυλούν βασανιστικά... Αλλά το θαύμα τελικά έγινε! Το συμβατό μόσχευμα βρέθηκε, να ΄ναι καλά ο Θεός που στέρησε την ζωή ενός 24χρονου ανθρώπου. Τώρα, επειδή τα μοσχεύματα δεν έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής, έπρεπε η μεταμόσχευση να γίνει άμεσα. Όταν άνοιξαν την κοιλιά του, που για χρόνια ήταν σύμβολο της Πενίας για την οποία μίλησε ο Χριστός, είδαν ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι και έτσι το όργανο δόθηκε(?) σε άλλο ασθενή. Όπως ήρθαν τα πράγματα, ο κύριος Χριστόδουλος αντιμετωπίζει άμεσα το ενδεχόμενο του θανάτου, εκτός αν έχει συμβεί τίποτα περίεργο στο Αμέρικα και βρεθούμε, ξαφνικά, μπροστά σε κανένα θαύμα... Εγώ, πάντως, θα συνεχίσω να προσεύχομαι...