Τι ξαφνικό χτύπημα ήταν αυτό; Το πιο διαβαστερό παιδί στη περίοδο της Χούντας προσβλήθηκε από καρκίνο; Όχι, δεν ανησυχώ, ο Θεός είναι μεγάλος, όλο και κάτι θα κάνει, αρκεί να προσευχηθούμε. Πάντως, ο καλός Θεούλης, στην αρχή, άκουσε τις προσευχές μας και ως εκ θαύματος μάζεψε τους καλύτερους γιατρούς της χώρας, για να δουν τι θα κάνουν με το στυλοβάτη της πατρίδας μας. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισαν να τον χειρουργήσουν, ώστε να του αφαιρέσουν τον όγκο από το έντερο. "Έχοντας το Θεό στο πλευρό μου, δεν φοβάμαι τίποτα" έλεγε, ποτέ μου δεν κατάλαβα, πως κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα και από που πήγαζε όλη αυτή η αισιοδοξία. Τέλος πάντων, τα πράγματα στην εγχείρηση πήγαν καλά, χάρη στα ελληνικά ξεφτέρια, τους Έλληνες γιατρούς και φυσικά το Παντοδύναμο, που άφησε για λίγο τον αιώνιο ύπνο Του, για να κάνει κάτι πολύ καλό για τη εκκλησιά μας και για την ορθόδοξη Ελλάδα μας. Μέτα, αποφάσισαν να τον στείλουν με αρκετή δυσκολία στην Αμερική, γιατί ως γνωστόν τα οικονομικά της εκκλησίας είναι σε άθλια κατάσταση, για μεταμόσχευση ύπατος. Όταν έφτασε στο Αμέρικα, τον έβαλαν σε θέση προτεραιότητας για το μόσχευμα, γιατί η ζωή του έχει μεγαλύτερη αξία από ένα καθημερινό άνθρωπο. Έτσι, έπρεπε να περιμένουμε πάλι και, φυσικά, να προσευχόμαστε στο Θεό. Οι μέρες άρχισαν να κυλούν βασανιστικά... Αλλά το θαύμα τελικά έγινε! Το συμβατό μόσχευμα βρέθηκε, να ΄ναι καλά ο Θεός που στέρησε την ζωή ενός 24χρονου ανθρώπου. Τώρα, επειδή τα μοσχεύματα δεν έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής, έπρεπε η μεταμόσχευση να γίνει άμεσα. Όταν άνοιξαν την κοιλιά του, που για χρόνια ήταν σύμβολο της Πενίας για την οποία μίλησε ο Χριστός, είδαν ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι και έτσι το όργανο δόθηκε(?) σε άλλο ασθενή. Όπως ήρθαν τα πράγματα, ο κύριος Χριστόδουλος αντιμετωπίζει άμεσα το ενδεχόμενο του θανάτου, εκτός αν έχει συμβεί τίποτα περίεργο στο Αμέρικα και βρεθούμε, ξαφνικά, μπροστά σε κανένα θαύμα... Εγώ, πάντως, θα συνεχίσω να προσεύχομαι...
