Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Ζητείται ελπίς


Ήταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο γάιδαρος. Μια στιγμή απόλυτης παραφροσύνης ήταν αρκετή για να βγάλει στην επιφάνεια τις παθογένειες ενός ολόκληρου έθνους. Μια χώρα διαλυμένη ξεγυμνώθηκε σε ένα βραδύ. Η οργή άρχισε να τρέφει τους ανθρώπους, μια οργή που την προκάλεσαν η ανίκανη κυβέρνηση, η απαράδεκτη αστυνομία, τα εγκληματικά στοιχεία που έβαζαν φωτιές και που έκαναν πλιάτσικο. Οι κοινωνία είναι ένα καζάνι που σιγοβράζει γιατί δεν μπορεί άλλο να ανέχεται. Σε μια χώρα οπού η κλοπή, το ψέμα, η δίψα για εξουσία και πλουτισμό κυριαρχούν και περνούν μέσα από νόμιμες διαδικασίες, τότε δεν μπορείς να περιμένεις μια ομαλή λειτουργία της μέσα στο χρόνο, θα έρθει στιγμή που το χάος και η αναρχία θα αρχίζουν να κυριαρχούν. "Αν μου έκαιγαν το αμάξι μου, θα σκότωνα" μου είπε κάποιος με πάθος καθώς βλέπαμε τα επεισόδια μαζί στην τηλεόραση. Ήταν πρώτη φορά που τον έβλεπα να μιλάει με τόσο πάθος, με τόση αποφασιστικότητα που με έκανε να χαρώ που άφησε για μια στιγμή την απάθεια. Αυτό που τον ενεργοποίησε ήταν ότι έβλεπε στην κατεστραμμένη περιουσία ενός τρίτου, την μελλοντική καταστροφή της περιουσία του. Λογική αντίδραση, η μήπως όχι; Λένε ότι αν πεις σε κάποιον ότι αν συνεχίζεις να καπνίζεις, είναι πολύ πιθανό να πεθάνεις σε τριάντα χρόνια, δεν θα το κόψει, θα πει δε βαριέσαι, ποιος ζει ποιος πεθαίνει έως τότε. Ενώ, αν την στιγμή που έβαζε το τσιγάρο στο στόμα του άρχισε να βήχει τότε θα το έκοβε αμέσως. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με το συνομιλητή μου που είναι και αρκετά νέος. Φοβήθηκε για το αμάξι, για το τώρα, για τέσσερις ρόδες. Αλλά δεν τον είδα να θυμώνει για το ότι δεν θα πάρει σύνταξη, η παιδεία που πήρε ήταν χαμηλού επιπέδου, για τους κλέφτες και διεφθαρμένους πολιτικούς, για τους τρομοκράτες δημοσιογράφους. Σαν και αυτόν είναι πολλοί που οργίστηκαν με τις καταστροφές, αλλά κάτι δεν σκέφτηκαν, δεν σκέφτηκαν το όλο κλίμα και πήγαν με τη μία στο προφανές. Πως μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον ότι πήγε να κλέψει ένα μαγαζί, να βάλει μια φωτιά σε μια τράπεζα όταν την ίδια στιγμή, στο Βατοπέδι έγινε τζίρος 1 δις ευρώ και μετά βγαίνει και σου λέει το λαμόγιο ότι πήγαινα στο Άγιο Όρος μόνο για να προσκυνήσω, παίζοντας με την νοημοσύνη σου. Όταν άλλο ένα 1 δις και βάλε χάθηκε για το C4I, διότι πότε δεν λειτούργησε σωστά, με βαλίτσες να φεύγουν από τη Siemens και να καταλήγουν στα κόμματα. Όταν μονό ο ΟΣΕ έχει ζημία 12 δις ευρώ από κακοδιαχείριση, όταν πληρώσαμε για τους ολυμπιακούς αγώνες 4 φορές την αξία τους, όταν τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια, όταν..... Σκεφτείτε ότι, οι ζημιές που έγιναν με τις αναταραχές αγγίζουν τα 100 εκατομμύρια ευρώ, βάλτε την ζυγαριά μόνοι σας και αποφασίστε που είναι ποιο χρήσιμο να στρέψετε την οργή σας και ποιον να καταδικάσετε πρώτα. Ακόμα, μου αρέσει που τα δεκαπεντάχρονα άρχισαν να διεκδικούν, αν και δεν ξέρουν στην πραγματικότητα το τι κάνουν, θα το μάθουν κάποια στιγμή στο μέλλον όταν θα έρθουν οι πιο κρίσιμες στιγμές. Καλύτερα να καίνε τράπεζες, πάρα να καίνε το μυαλό τους μπροστά σε μια τηλεόραση, ένα υπολογιστή και μέσα σε ένα άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα. Βρισκόμαστε στην αρχή μια νέας περιόδου, τι θα προκύψει άγνωστο, το μόνο σίγουρο είναι ότι η κατάσταση δεν μπορεί να παραμείνει ίδια, χρειαζόμαστε αλλαγή πλεύσης και λίγη ελπίδα για το μέλλον. Υ.Γ.: "Τα χαιρετίσματά μου στους παρακρατικούς"